سپیداران سبز خیالم

باید از این حوالی رد شده باشی

از سبزینه ی گیاه

از آسمان

از هوا

بوی گل می شنوم

سپیداران سبز خیالم...

سرزمین من

قایل به مرزها نیست

دنیایم

حصار بر نمی گیرد

سرزمین من

نامش تو ست

اهل تو ام من

اهل دل

دلی که تمامیت

ارضی و احساسی ش

در انحصار تو ست

در انحصار

چشم های تو

سپیداران سبز خیالم...

یوسف وار

زیبا سیرت ی

زلیخاگونه

عاشق ام تو را

Shot:@nazli.jamali

سپیداران سبز خیالم...

دوری ات را

صبوری باید...

بگذارخموشی

مجالی شود

برای تسکین دردی که درسینه

شکل فریاد می گیرد...

بگذار سردی سکوت من

آب ی شود

بر آتش این آه-این بغض خفته-این درد برآمده از دوری ت

شاید که در نطفه

خاموشی پذیرد....

شاید که خموشی و خاموشی

آتش فراق-این درد سینه سوز را

التیامی باشد

دوری ات را

صبوری باید....

برچسبها: سکوت من, خیال سپیداران سبز خیالم...

تو را که در قاب می بینم

بند می آید زبان دلم

عکست را بغل می گیرم و

تا سپیده بیدارم

آنجا که دلتنگی ام را

واژه حتی

تاب نمی آرد

با سکوت

هرشب تمام شب

برای خواب قشنگ چشم هات

ستاره می شمارم

برچسبها: سکوت من سپیداران سبز خیالم...

یک قلب نازک و روح لطیف..

یادآور لطافت بال پروانه..

با همه ی مرد بودن اش!

سپیداران سبز خیالم...

نه فکر کنی ازون عشقاست که از نوع زمینی به الهی و آسمونی ش رسیدما... نه... همین زمینی بودنو عشقه... خاطرخواهه همین طوری بودناشم... ولی... یه جورایی هستی که خداتم عاشق شدم راستش... طورایی هستی که شک می کنم آدم باشی... یه فرشته ی صدا خشن مغرور و اخمو مثلا... خوده خداتم هرقدری تقلا کنه مصادره به مطلوبت کنه... که یعنی خلقت کرده... نمی تونه باز. کفرم نیست. دین و ایمانم شده خیالت... چی بهتر ازین... همینه که هست.

سپیداران سبز خیالم...

به شهری که عشق

بر دار کشیده

عاشق

سنگسار می شود

چشم هایت را خطر کردم

مسیحای من!

تا حس نگاه ات هست

هرگز این احساس را

به صلیب نمی کشم

سپیداران سبز خیالم...